De kat zonder naam

Vorige week vertelde ik dat Saar een huisdier rijker is, namelijk een rood katertje. Het is echt een schatje, vind ik. Ik appte Saar met de vraag hoe het ermee ging. "Je bedoelt met het mormel?"

in het keukenkastje

Ok, hij is nog wat experimenteel maar dat hoort bij de leeftijd. "Heeft hij al een naam", vroeg ik. "Nou", appte Saar terug. "Ik had bedacht er meteen een lesje burgerschap van te maken en de naam democratisch te kiezen maar ik denk dat ik mijn vetorecht ga gebruiken." "Hoezo", vroeg ik onnozel. "Nou, Mormel past toch echt het beste bij hem". Juist ja.

op weg naar het croissantje

Wat had Saar bedacht? Alle drie mogen ze twee namen inleveren en dan mag iedereen de naam die ze het stomste vindt, weer wegstrepen. Zo blijven er drie namen over waarbij ze allemaal hun favoriet mogen aangeven. Is er dan een meerderheid dan wordt het die naam en anders wordt er geloot.

De dames streepten Elsa en Skye weg want dat waren meisjes en het is tenslotte een jongetje. Saar streepte gauw Stitch weg. (In mijn kleuterklassen zijn ze helemaal weg van Stitch, geen idee waarom). En zo bleven Guus, Max en Sproet over. En toen spraken de dames hun veto uit en werd het:

Saar heeft zich er maar bij neergelegd en Sproet kan ook wél heel schattig zijn.

Groetjes Sandra

creatieve bloghop 2026/2027 "wat zit er in mijn tas"

Een poosje geleden wist het grut Saar, met een verliefde blik, te vertellen dat de kat van de buren verderop "baby's" had.

 "Euh nee dat gaan we niet doen", maar Saar was ondertussen toch een keer stiekem gaan kijken en je weet bij kittens; kijken is kopen. Saar had tegen de buurvrouw gezegd dat als ze echt niemand vond, ze het haar nog een keer kon vragen. En zo kwam het dat, toen Saar de grondfrees terugbracht naar de buren, ze weer thuis kwam met een tas.

De dames waren er uiteraard als de kippen bij want wat bleek er in de tas te zitten? Een schattig oranje pluizig katje. Moederpoes was er helemaal klaar mee en het leek de buurman een goed idee dat Saar het dotje mee zou nemen.

Saar stuurde mij 's avonds een appje met o.a. deze foto.

Ik was natuurlijk ook meteen verliefd. Wat een schatje. "Nou", appte Saar, "het is een brutaal mormel kan ik je zeggen." "Heeft hij al een naam? " vroeg ik. "Nee, nog niet" appte Saar terug. "Daar gaan we de komende week over nadenken. Voorlopig luistert hij toch niet naar zijn naam.😒" 

Blij dat ik de opvoeding niet ter hand hoef te nemen, ga ik uiteraard zo gauw mogelijk even op kraamvisite.

groetjes Sandra

memory lane

De vorige keer (zie 2 september) vertelde ik dat we mooie dingen vonden toen we de zolder van Saar ondersteboven haalden. Wat waren de verhalen achter al die spullen, wilde ik vooral weten maar Saar was natuurlijk weer praktisch en wilde vooral weten wat ze er mee moest doen.

Vroeger filmde je met 8 mm film (de blikken links). De trouwerij van Henk en Els lijkt uitgebreid te zijn vastgelegd. Dan de fotorolletjes. Zo te zien is nog niet alles ontwikkeld. Dat wekt dan meteen weer mijn interesse. Wie waren die mensen die naar Putten op vakantie gingen? Die zwarte en blauwe dingen zijn floppy disks en diskettes. "Die passen niet meer in de moderne computer", zei ik.  "Mooi", zei Saar. "Dan kunnen die meteen de vuilnisbak in".

De koffiemolen en de strijkijzer (en de wasmachine) zijn echt oud. Saar gaat ze proberen te slijten aan een toneelvereniging. Ik moest wel aan de (elektrische) koffiemolen van mijn ouders denken. Als ze bonen gingen malen, stoorde altijd de tv en de radio. Uiteraard precies als je iets wilde horen.

Oeh ja cassettebandjes! Ik zal wat bij de radio gezeten hebben om mijn favoriete liedjes op te nemen en grrr als dan de dj er toch nog weer even doorheen praatte. De barometer was bij ons thuis een belangrijk item. Mijn ouders hielden hem goed in de gaten om te kunnen anticiperen op de hoge en lage drukgebieden. En natuurlijk had je nog Jan Pelleboer die ons de weg wees in weerland. 

"Wat is dat voor boekje", vroeg Saar. Dat is de Enkhuizer Almanak. Het was bij ons thuis een standaard sinterklaascadeau voor mijn vader. Wij gebruikten hem vooral om te weten of het eb of vloed was maar er staat veel meer informatie over het jaar (in dit geval 1949) in. 

Saar gaat proberen de eigenaar van de film en de foto's op te sporen en de rest gaat alsnog de container in of naar de kringloop. De kasten heeft ze hergebruikt.

 We hebben een leuke middag gehad. Een trip down memory lane.

groetjes Sandra

creatieve bloghop 26/27 ondersteboven

Saar wilde graag een dakkapel op haar klushuis zodat de zolder wat ruimer werd. Daarvoor moest eerst de zolder helemaal ondersteboven. Er stond nog behoorlijk wat van de oude bewoners en Saar had er ook al het eea neergezet.

Ik ging graag helpen maar ze had me bezworen dat we echt moesten opruimen en dat mooie vondsten moesten wachten tot we daar tijd voor hadden.

  (ik was de vorige keer volledig in beslag genomen door de boeken die ik vond)

En we vonden inderdaad van alles.

Braaf stopte ik alles in dozen om later te bekijken of bracht het naar de puincontainer. Maar ooh, wat was ik nieuwsgierig

Na een dag hard werken dook ik even in Saar haar koelkast en toverde met wat bladerdeeg en appels een kleine traktatie in elkaar. Dat hadden we wel verdiend, vond ik.

"O jee", riep de kleine. "Je taart is ook ondersteboven".

Maar dat viel gelukkig mee want het was een ondersteboven taart (oftewel een tarte tartin) die je daarna omdraait.

Bon appetit.

groetjes Sandra

voordeur

Saar wilde graag een nieuwe voordeur. En niet zomaar een deur maar een Dutch door oftewel een boerendeur. (Dit was ook altijd mijn droomdeur maar dan wel in mijn droomhuis, ik spaar dus nog even verder).

Na het nodige geknutsel en renovatie/restauratie hangt de deur nu in de sponning. Binnenkort de laatste puntjes op de i.

Saar is er super blij mee!

groetjes Sandra

Te vroeg?

 We noteren 7 augustus, ik ben in de favoriete winkel van leerkrachten, en zie hier.

Ik kan het niet laten en kom thuis met dit:

Afgelopen week wipte Saar even aan. "Oef wat is het warm", pufte ze. "Ik zie dat je lampionplant het dit jaar eindelijk doet". "Ja zeker", antwoordde ik. "Eindelijk een oranje lampionnetje, leuk voor in huis met de herfst". 

Ik heb van anderen gehoord dat het een woekeraar is maar ik juich, na drie jaar niks, uitgebreid bij het eerste exemplaar.

 Binnen ga ik verder met het uitpakken van mijn boodschappen. Saar is meegegaan. "Ben je al helemaal in herfstsferen? Pompoen voor de soep, herfstdeken en -kussen?" "Huh, nou  euh.... ". 

"Ik blijk ook een lampionplant in de tuin te hebben, ik zal je een foto sturen. Hij doet het heel goed", gaat Saar vrolijk verder.  Tuurlijk bij haar wel.

Kijk, deze heb ik vast geoogst, typte ze erbij.

Als Saar weg is, besluit ik mijn pompoen inderdaad nog maar even te bewaren. Het is voorlopig nog geen herfst. Ik doe mijn zelf gekweekte tomaatjes in de soep. Met deze lagere temperaturen en af en toe een buitje mag de zomer nog wel even duren.

En zo kunnen we in de herfst nog fijn genieten van de zomer.

groetjes Sandra

afscheid

Zoals ik eerder al vertelde, heeft Saar de stacaravan verkocht. Maar je begrijpt dat ze dat weer heel slim heeft aangepakt. Ze is bij de verkoop overeengekomen dat ze, als de caravan op zijn nieuwe plek stond, nog twee weken op vakantie mocht in dat ding. 

En zo geschiedde....

Nooit je bouwwerk onbeheerd achterlaten
 als er klein spul in de buurt is!

Maar dat betekende ook voor de laatste keer buiten eten

voor de laatste keer afwassen in de caravan

voor de laatste keer tanden poetsen

en echt voor de allerlaatste keer de deur op slot doen.

Op naar nieuwe avonturen in het klushuis.

groetjes Sandra