memory lane

De vorige keer (zie 2 september) vertelde ik dat we mooie dingen vonden toen we de zolder van Saar ondersteboven haalden. Wat waren de verhalen achter al die spullen, wilde ik vooral weten maar Saar was natuurlijk weer praktisch en wilde vooral weten wat ze er mee moest doen.

Vroeger filmde je met 8 mm film (de blikken links). De trouwerij van Henk en Els lijkt uitgebreid te zijn vastgelegd. Dan de fotorolletjes. Zo te zien is nog niet alles ontwikkeld. Dat wekt dan meteen weer mijn interesse. Wie waren die mensen die naar Putten op vakantie gingen? Die zwarte en blauwe dingen zijn floppy disks en diskettes. "Die passen niet meer in de moderne computer", zei ik.  "Mooi", zei Saar. "Dan kunnen die meteen de vuilnisbak in".

De koffiemolen en de strijkijzer (en de wasmachine) zijn echt oud. Saar gaat ze proberen te slijten aan een toneelvereniging. Ik moest wel aan de (elektrische) koffiemolen van mijn ouders denken. Als ze bonen gingen malen, stoorde altijd de tv en de radio. Uiteraard precies als je iets wilde horen.

Oeh ja cassettebandjes! Ik zal wat bij de radio gezeten hebben om mijn favoriete liedjes op te nemen en grrr als dan de dj er toch nog weer even doorheen praatte. De barometer was bij ons thuis een belangrijk item. Mijn ouders hielden hem goed in de gaten om te kunnen anticiperen op de hoge en lage drukgebieden. En natuurlijk had je nog Jan Pelleboer die ons de weg wees in weerland. 

"Wat is dat voor boekje", vroeg Saar. Dat is de Enkhuizer Almanak. Het was bij ons thuis een standaard sinterklaascadeau voor mijn vader. Wij gebruikten hem vooral om te weten of het eb of vloed was maar er staat veel meer informatie over het jaar (in dit geval 1949) in. 

Saar gaat proberen de eigenaar van de film en de foto's op te sporen en de rest gaat alsnog de container in of naar de kringloop. De kasten heeft ze hergebruikt.

 We hebben een leuke middag gehad. Een trip down memory lane.

groetjes Sandra

creatieve blog-hop 25-26 voorouders

Lang geleden zag het leven er heel anders uit.

Of je wieg aan deze kant van de muur of aan de andere kant had gestaan.

En of je er woonde of werkte.

Maar was het vooral hard werken want niets ging vanzelf.

Ik zou dolgraag een kijkje willen nemen in die tijd want wat er toen gebeurde vertelt ons zoveel over het heden.

groetjes Sandra

 

creatieve bloghop 25-26 zwart-wit

Saar heeft dus een huis gekocht. Eentje met onbekende inhoud. De bewoners met acht poten en veel haar kan ik niet zo waarderen maar er zijn ook dozen met schatten. Zo stuurde ze mij van de week deze foto's. Geen idee wie het is maar mooi om een  kijkje in het verleden te nemen.

"Ik schat in jaren 50", appte Saar. "Gezien de wasmachine, haar kleding en dat het in zwart-wit is". Dat leek mij ook. En wat is er veel veranderd sinds die tijd. De technologie heeft heel veel dingen veranderd. De vrouw is ook buitenshuis gaan werken. Dat was toen wel anders. De meeste vrouwen zorgden voor het huishouden en de kinderen. Sterker nog tot 1956 werd een vrouw handelingsonbekwaam zodra ze trouwde. Ze mocht niet werken, geen geld van de bank halen, geen verzekering afsluiten en ze moest manlief om geld en toestemming vragen als ze apparaten of kleding wilde kopen. Ook moest manlief toestemming geven als ze wilde reizen.

"Ik ben heel blij met mijn volautomatische wasmachine", zei Saar. "Wat een klus om de was door dat hele wasproces van toen te loodsen. Maar sommige dingen blijven gewoon heel handig. Die mattenklopper hangt bij mij nog steeds in de schuur hoor."

Dat is goed om te weten want dan ga ik die af en toe eens van haar lenen.

Groetjes Sandra

crea 5220 spetters

Voor dit woord moest ik even flink in mijn geheugen graven. Er zat aldoor een deuntje in mijn hoofd: 🎶 "spetter spit spat, met zijn allen in het bad"🎶. Mijn hele gezin heeft mee moeten denken waar dit toch van was... En jawel, uiteindelijk wisten we het weer. Het liedje komt uit de kinderserie "De bruine beer in het blauwe huis". 

Vooral mijn oudste vond dit geweldig toen ze klein was (en ik ook).

Helaas kon ik die spetterscene niet vinden op internet maar hierboven een filmpje van de serie.

Fijn weekend.

Groetjes Sandra

macrame

Toen ik klein was, begin jaren zeventig, was macrameeën hip en hot. Mijn moeder maakte er hele kunstwerken van en ik rommelde op mijn manier ook met de touwtjes en knopen.

Macrameeën in een ring kan ik mij nog herinneren en dat zag er dan ongeveer zo uit:

geleend van internet
dit komt van het weerhuys

Een tijdje terug organiseerden vriendinnen voor mij een macrameeworkshop. Ik moest even flink graven in mijn geheugen maar ik ben best tevreden met mijn kunstwerk.

Ik appte mijn kunstwerk door naar Saar en die appte niet lang daarna terug: "Leuk! En wat grappig ik heb, om wat om handen te hebben, toevallig ook zitten macrameeën. Ik heb deze tas gemaakt".

Leuk en gelijk praktisch.

Altijd baas boven baas, zucht.

Groetjes Sandra

de was

Vroeger, tot ongeveer de jaren zestig, kende men in de huishouding een vast weekprogramma en huisvrouw zijn was een full time beroep. 

• Het werk werd verricht volgens een vaste indeling (voorbeeld):
• Maandag: wasdag
• Dinsdag: strijken en verstellen
• Woensdag: keuken en toilet (badkamer als die er was)
• Donderdag: bedden verschonen en slaapkamers goede beurt geven
• Vrijdag: woonkamer en gang, tevens buiten ramen zemen
• Zaterdag: buiten harken en boodschappen. Tevens eten voorbereiden voor zondag

De maandag was helemaal bestemd voor de was. Dit betekende niet alleen dat de was werd gedaan, maar tevens dat met het overgebleven sop nog verschillende vloeren werden schoongemaakt. Ook het materiaal waarmee de was werd gedaan moest worden schoongemaakt en opgeruimd.

bron: https://kunst-en-cultuur.infonu.nl

~

Laten mijn Saar en ik nou ook deze week maandag tot wasdag te hebben gebombardeerd. Saar was druk in de weer in de bijkeuken toen ik even aanwipte.

We kletsten wat en ik liep mee naar buiten toen Saar haar was ging ophangen. "Hangt jouw was al aan de lijn", vroeg ze ondertussen heel handig de knijpers tussen haar lippen klemmend. "Dat nog niet maar mijn was draait al even dus dat ga ik zo doen", antwoordde ik trots.

Maar daar blijft het wat mij betreft ook bij, "het ken ook te gek" zouden ze hier zeggen.

Fijne week.

Groetjes Sandra