mei(n) tuin

Op het gebied van het moestuinieren ben ik nog een beginneling. Vorig jaar heb ik mijn eerste serieuze pogingen gedaan om in mijn postzegeltuin groente te kweken en het heeft me redelijk wat kennis opgeleverd maar nauwelijks oogst. Dus met alle tegenslagen van vorig jaar in mijn hoofd, ben ik dit jaar een nieuwe poging aan het doen. 

Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat er geen zonnestraaltje is dat vertelt dat de plantjes kunnen verbranden, er is geen wolkje dat mij waarschuwt: "pas op, hier zitten hageltjes in" en ik heb nooit geweten dat slakken er zo'n grote familie op na houden.

En dus ging ik vanmorgen goed voorbereid wederom op slakkenjacht. Handschoenen aan want naaktslakken zijn van die vreselijke glibbers en mand mee om ze daarna netjes in het gemeenteperkje verder hun buikje rond te laten eten.

Ondertussen her en der het bij-kruid verwijderend. Ik las onlangs ergens dat het vanuit ecologisch oogpunt geen on-kruid is maar een bij-kruid, je krijgt het er zomaar bij. Prima maar nu even niet bij mijn tuin. Volgens mij wordt het komend weekend weer mooi weer dus kan alles lekker verder uitdijen, inclusief het bij-kruid.

Fijn weekend.

groetjes Sandra

van schaap tot ....

Sinds een tijdje ben ik in het gelukkige bezit van een spinnewiel. Een fijn marktplaatsexemplaar. Leren spinnen betekent oefenen oefenen oefenen. Hieronder een van mijn eerste garens.

Daar moet natuurlijk wat van gemaakt worden.

En zo startte ik dit breiwerkje. 

Eens kijken of het ook daadwerkelijk wat gaat worden. Wordt vervolgd.

Groetjes Sandra

Vergeet-mij-niet(je)

Van de week was ik met mijn Saar in gesprek. "Wat een lief boeketje heb je geplukt", zei ik. "Madeliefjes en Vergeet-mij-nietjes, antwoordde mijn Saar. "Ken je eigenlijk de mythe van dit lieve blauwe bloempje?" "Euh, nee.. "antwoordde ik. "Wel, in de middeleeuwen waren er eens een ridder en zijn geliefde. De ridder plukte bloemen voor zijn geliefde en viel daarbij in het water. En vlak voor hij verdronk, gooide hij de bloemen naar zijn geliefde en riep vergeet mij niet."

"Ooh ...", zuchtte ik, "dat is mooi. Door de bloemen los te laten en naar haar te gooien nam hij heel mooi afscheid van haar." "Ja", zei mijn Saar. "En soms moet je eerst afscheid nemen om los te kunnen laten." Dat vond ik er een om over na te denken. En dat deed ik, .. heel lang.

vers uit mei(n)tuin

De tuinkers is inmiddels klaar om te oogsten dus dat deed Saar dan ook.

Mjam lekker vers uit eigen tuin.

groetjes Sandra

Noor

Noor was al een tijdje in wording maar nu heb ik haar helemaal afgemaakt. Nog wel even in leenkleding.

groetjes Sandra

Aprille tuinpret

Vorige week liet ik zien dat we hier voor een uitdaging stonden. We hadden zo'n 200 moestuintjes gekregen en hoe gingen we die verwerken?

Begin deze week nam mijn Saar het heft in handen en heeft ze, samen met mij, een deel van de moestuintjes zo gestructureerd mogelijk gezaaid.

Dat leverde deze kwekerij op.

Nu, een paar dagen later, steekt een aantal groenten inmiddels hun koppies boven de aarde uit.

Wordt vervolgd....

Groetjes Sandra

Luuk

Afgelopen weken ontstond onder mijn handen Luuk. Een lief jongetje. 

Hij wacht nu nog op zijn kleren.

Groetjes Sandra